جرعه

كشيده جذبه چشمانت مرا به خلوت بيداران
نثار مقدم سبزت باد شكوفه هاي گل باران  
خوشم به جرعه ايي از مي كه دركلام تو مي جوشد
كم ار كرامت دريا نيست نم پياله هوشياران
چه روزهاي غريبي را در انتظار تو سركرديم
طنين غربت ما را داشت صداي طبل عزاداران
درون سينه يارانت زلال عاطفه مي جوشد
و در ادامه يك بيعت فتاده دست علمداران
به يمن نام بلند تو در اين سپيده نوراني
قلم به دست شقايق هاست علم به دوش سپيداران